- مــــــن ؟!

(فروغ فرخزاد)

***
برمی گزینم این بار
                     شب را برای زیستن
و از کرانه می گذرم
                    تا در کنار تخته سنگی بنشینم
در آرزوی گنبد بالا
                    که رنگ خود را
                                    بخشیده است
                                                         به دریا
جایی برای من نیست
                            در آن حوالی
من زاده زمینم و
                      از خاک
با خاک همنشینم و
                          می میرم
                                      در آرزوی افلاک
***
چون دست تو به آینده نمی رسد؛ آن را به تقدیر واگذار کن . (کریستی)

هزار آرزوی بشر در مقابل یک تقدیر الهی محکوم به فنا است . (مولیر)

خورشید می داند که هنگام عصر باید غروب کند اما باز هم هر روز صبح طلوع می کند ...

به کجا می رود؟ از چه می گریزد؟ مرغ ماهیخوار هم صدای تالاپ تولوپ را می شناسد، او نیز می داند رمز حیات را، می شناسد موسیقی دلچسب دریا را و می فهمد معنای لحظه مرگ را...
صدای ماهی دوباره به گوش می رسد:
                                                      تالاپ!!

و من چه سان به فراموشی بسپارم قصه زیبای ماهی و مرغ ماهیخوار را؟!
باید سبک شد در دست باد
باید رها گشت در آبی نیلفام سپهر
باید شقایق را بهانه بودن و زیستن کرد
باید سبز بود و سرخ، مرهم بود و عاشق
و عشق، شکوفه درخت سیب باغچه مادربزرگ است
عشق، مزار سپید پدربزرگ است
عشق، نیست شدن برای هست شدن گل سرخ است
و عشق، زمزمه جاری آب در سکوت بی انتهای یک مرغزار است!
عشق را نمی توان به دست آورد؛ عشق چون مسافری غریب روزی نرم و آهسته به کلبه قلبت می آید و اگر نگهش نداری روزی به آهستگی کوله بارش را می بندد...
قلبت پر از خالی می شود و جایگاه سایه ها...
و حال دیگر نیست آن روح اهورایی
دیگر نفست گرمی ندارد
و تو به دنبال گمشده خویش به آب پناه می بری:
                                                                  تالاپ!!!

( از دوست خوبم فرناز)