جمله های آشنا (متنی که خیلی دوست دارم)
وقتی فردی به دلیل خاصی وارد زندگی ما میشه، اغلب برای برآوردن نیازیه که ما بیانش کردیم؛ این افراد میان تا ما رو در عبور از یک مرحله دشوار یاری کنن، حمایتمون کنن و راهنمای ما باشن؛ میان که به ما روحی، جسمی یا احساسی کمک کنن.
گاهی ممکنه احساس کنیم که این افراد از طرف خدا برای ما فرستاده شدن، واقعا هم همینطوره...اونا پیش ما هستن چون بهشون نیاز داریم؛ پیش ما هستن چون باید اونجا باشن؛ بعد یه وقت نامناسب؛ بدون اینکه اشتباهی از ما سر زده باشه ممکنه که این افراد با بیان مطلبی و یا انجام کاری این ارتباط رو به پایان برسونن...گاهی اوقات بی خبر میرن؛ گاهی فوت می کنن، در چنین شرایطی باید درک کنیم که نیاز ما رفع شده، دعای ما برآورده شده، خواسته ما انجام شده و کار این افراد به پایان رسیده،
حالا دیگه وقت تلاشه !
بعضی افراد برای یک دوره خاص وارد زندگی ما میشن، چون نیاز داریم که رشد کنیم؛ یاد بگیریم و پیشرفت کنیم...در کنار این افراد شادی یا آرامش رو تجربه می کنیم !...ممکنه ما رو بخندونن یا کنارشون چیزی رو تجربه کنیم که قبلا هرگز انجامش نداده بودیم، باید این شادی و خوشی رو باور کنیم؛ چون واقعیه اما برای یک دوره خاص !
کار ما اینه که این درس ها رو بپذیریم ؛ این افراد رو دوست داشته باشیم و چیزهایی رو که یاد گرفتیم در ارتباط های دیگه خودمون و گوشه و کنار زندگیمون به کار ببریم !

آرزو می کنم فردایی بهتر و زیباتر و پربارتر از امروز داشته باشید و به هر چیزی که برای به دست آوردنش تلاش می کنید برسید...
با یک دنیا سپاس
" یه دوست "

پ.ن 1:
اصلا به من میاد پاچه خواری کنم ؟ P:

پ.ن 2:
کاش روانشناسی کودک می خوندم ؛ دلم میخواد مربی مهد بشــــــم :)

پ.ن 3:
اینک دستی ست که با تمام قدرت مرا به سوی ایمان به تقدیر می راند.
اینک، سرنوشت، همان سرفرازی ازلی خویش را پایدار می بیند.
شاید، شاید که ما نیز عروسک های کوکی یک تقدیر بوده ایم...نمی دانم...(نادر ابراهیمی)

پ.ن 4:
چند سالی هست که شبای محرم هیئت نمی رم...امسال فقط یه شب رفتم هیئت ؛ اونم به اصرار دخترخاله م... این ملت هر کاری کردن غیر از عزاداری ! یه عده یه گوشه ایستاده یا نشسته همچین افتاده بودن به جون موبایل انگار کیبورده ؛ آخه تو این شلوغی بالاخره یه جوری باید همدیگرو پیدا می کردن...یه عده هم که  فقط یه چشمشون پلک میزد ...یه عده تا می تونستن هله هوله خوردن ؛ محض رضای خدا 5 دقیقه به فک بیچاره استراحت ندادن....و باقی ماجراها بماند !...خدا پدر امام حسینو بیامرزه، اگه این مراسم نبود جوونا چیکار میکردن، البته راههای دیگه ای هم هست ولی انگار هیچ کدومش به پای این مراسم نمی رسه :)...یاد قدیما به خیر؛ همه چیز فرمالیته شده ! یا شاید هم من مثل مادربزرگا افکار قدیمی دارم و به اصطلاح " up to date " نیستم :)...آخه یکی نیست به من بگه تو سرت به کار خودت باشه؛ چیکار به مردم داری P:

پ.ن 5 :
ولنتاین مبارک ... کسی که به ما تبریک نمیگه؛ حداقل خودمون به هم تبریک بگیم P: ...ممنون دوست جون

پ.ن 1 :
اين متن نشونه نا امیدی نیست ؛ فقط حرف دله !

پ.ن2 :
کودک درون من گاهی خیلی بداخلاق میشه؛ اونقدر سرمو به کارهای مختلف گرم کردم که وقت نمی کنم به حرفاش گوش بدم و نتیجه ش یه دعوای مفصله ! دلم می خواست اون لحظه یکی بیاد تا میتونه کتکم بزنـــــــه ، البته همه می دونن که جوجه زدن نداره اونم کسی که به یه فوووت بنده :)

پ.ن 3 :
من حق ندارم خسته بشم ؛ من محکوم به خستگی ناپذیری ام !

پ.ن 4 :
یه چیزی همیشه برام جالب بود؛ الانم همینطور ، خیلی پیش اومده که در یک گروه چند نفره مسوولیت برنامه های مختلف به عهده من گذاشته میشه !اخیرا به یه نتیجه جالب رسیدم : احتمالا به خاطر هیکل درشتمه :) باور نمی کنین؟ خب باور نکنین...

پ.ن 5  :
آرزو ، رقابت و حسادت هر سه به ترتیب دنبال یکدیگرند. ( آگاتا کریستی)
خوش به حال اولی که از دو تای دیگه عقب تره :)

پ.ن 6 :
نمي دونم این ماسکه یا خود واقعیمه ؟! شايد هم نیمه پنهان من !  

- خب؛ اگه از مرگ گفتم نه اینکه از زندگی خسته شدم؛ ابدا !! تازه شروع کردم ؛ رهرو آن است که آهسته و پیوسته رود :)
- !؟
- مرگ واژه غریبی نیست ؛ در طول مسیرم (هدف) گاهی بهش فکر می کنم، نوشتن از اون به دو دلیل بود : همون شب یکی از آشنایان هم سن و سال خودمون که تصادف کرده بود ؛ بعد از چهار ماه که در کما بود دقیقا در روز تولدش از دنیا رفت !! ودلیل دیگه اتفاقی که همون روز برای خودم پیش اومد و توضیح دادم! من فقط حالت خودم رو بعد از مرگ تجسم کردم ...همین !
- اینجا بر خلاف اسمش همیشه از امید گفتی...
- امید رو خیلی ها به زبون میارن اما باورش ندارن ! نمي خوام اجازه بدم غم؛ سکوتمو به هم بریزه ، سکوت من دیگه فریاد خاموش نیست ، کم پیش میاد گریه های بی صدا داشته باشم ، دیگه در تخیلات منفی خودم غرق نمی شم ، مثبت اندیش و خوش بینم و به زندگی امیدوار :)... به حدی ذهنمو مشغول کردم که دیگه فرصت نمی کنم به خاطر هر مساله ای فکر کنم ، مسائلی که ارزش فکر کردن نداره....فکرم رها شده !
- با این متن به چه نتیجه ای رسیدی؟
- زندگی رو دوست دارم؛ اما...ازش خسته نمی شم ؛ (هرگز) ؛ بهش وابسته هم نمی شم :)

پ.ن 1 :
 با خودم مکالمه می کنم، اعتراضی نیست؟

پ.ن2:
زندگی زمزمه پاک حیات است میان دو سکوت !
زندگی خاطره آمدن و رفتن ماست
لحظه آمدن و رفتن ما تنهایی ست
من دلم می خواهد
                            قدر این خاطره را دریابیم !

پ.ن3:
بیاموز که محبت را از میان دیوارهای سنگی و نگاه های کینه توز، از میان لحظه های سلطه دیگران بگذرانی. ( نادر ابراهیمی)

پ.ن 4:
اگه یک روز ( تنها 1 روز ) از زندگی نا امید بشی یعنی 24 ساعت = 1440 دقیقه = 86400 ثانیه از خدا و خودت دور شدی؛ چه در این صورت رسیدن به هدفت مشکل تر و راهت طولانی تر خواهد شد...تو که اینو نمی خوای :) پس بجنب تا دیر نشده !

پ.ن 5:
بر خلاف روزهای دیگه امروز به خودم استراحت دادم ...کلاس نرفتم و صبح ساعت 10 از خواب بیدار شدم.تا اینجا که رفتم صورتمو بشورم یادمه...اما از اون به بعدش نه ! یه لحظه به خودم اومدم که داشتم نماز می خونم ! اونم ساعت 10 صبح !!...اصلا یادم نمی یاد کی سجاده پهن شد و اینکه چند رکعت خوندم! ...نمی دونم اون لحظه کجا بودم؟ هیچی یادم نیست ! انگار زمان در ذهن من اون لحظه متوقف شده بود ! فراموشی محض !

پ.ن 6:
چه آفتابی ؛ چه هوای ملایمی؛ اینجا بهار زودتر از راه رسیده :) ...دلم می خواد برم پیاده روی...کاش امروز می رفتم کلاس...حیف ! آخه دو ساعت بیشتر خوابیدن می ارزید به اینکه خودتو از این هوای خوب محروم کنی ؟نـــــــــــــــــــه

پ.ن 7 :
به گمونم یکی قرار بود امروز صغری خانوم بشه؛ از همینجا بهش می گم : خسته نباشی :)