پ.ن 1 :
دیروز از دست دوستی ، حسابی دلم گرفت . شاید برای همیشه . اما براش آرزوی سلامتی و موفقیت می کنم . احساس کردم با نگاه مثبت به زندگی ، مورد طعنه یا تمسخر یا ( دل خوش سیری چند! ) قرار می گیرم . این سوء تفاهم نیست ، واقعیته ...عکس العمل بعضی ها در مقابل جمله های من ، گاهی به طور ناگهانی ، اعتماد به نفسم رو ازم می گیره ! می شکنم ولی لزومی نداره همه صداشو بشنوند ؛ این چیزی بود که هرگز نگفتم ، اما حاضر نیستم با حرفهای امیدوار کننده ، باعث ناراحتی خودم و دیگران بشم...بنابراین از این به بعد ، مخاطب تمام جمله های مثبت ، خودم هستم ! قضاوت دیگران دیگه برام مهم نیست ، همونطور که قضاوت من برای اونها ! عادت به رنجاندن دیگران ندارم حتی اگر رنجیده باشم .

پ.ن 2 :

ای روزهای خوب که در راهید

ای جاده های گمشده در مه

ای روزهای سخت ادامه

از پشت لحظه ها به در آئید

ای روز آفتابی

ای مثل چشمه ی خدا ، آبی

ای روز آمدن

ای مثل روز ، آمدنت روشن ...

(قیصر امین پور)

پ.ن 3 :
تو ( *یه دوست* ) در مسیر جذب بهترین امواج قرار گرفتی ! هوشیار باش ! 

یه تخته وایت برد کوچیک تو اتاقم نصب کردم که هر روزم رو با جمله های روی اون آغاز می کنم ، توی خونه عادت همه شده که روزانه به اتاقم سر بزنن و حرف دل منو روی تخته بخونن ، حتی اگر با من حرف نزنند. آخر هفته ها که برادرم خونه ست اگه دستش به ماژیک برسه کنار جمله های مثبت من ، ناامید کننده ترین کلمات رو می نویسه ،می دونم شوخی میکنه اما  فراموش نکنید: هر چیز مکتوبی قابل احترامه ، بنابراین ذهنیات خودتون رو در قالب مطالب دلنشین و عمیق مکتوب کنید!

ماژیک رو قایم کردم !!!
فریاد نمی زنم ، می نویسم ...